Og holan lítur út eins og vinnusalur í einhverjum listaskólanum (eins gott að klára þessar blessuðu jólagjafir!!!!!!!!), veikindin eru að banka upp á innan í kanínuhauskúpunni, ungarnir að fljúga á klakann á næstu dögum og svo loksins langþráð jólafrí Sem verður væntanlega eytt saman með panodil og strepsils, ef allt fer sem horfir ..... Þar sem kanínunni hálfleiðist allt þetta jóla eitthvað þá væri hreinlega ágætt að hraðspóla fram að áramótum og taka þráðinn upp þar aftur, haha/úff/hmmm.

Svona í framhaldi af pælingum með tíma, þá var það einu sinni að atburðir áttu sinn eiginn tíma. Núna er svo komið að maður skapar tíma fyrir atburði. Ekki misskilja. Kanínan er ekki alveg endanlega föst í dagatalinu, en samt eitthvað, þó svo það kanínuhjartað þrjóskist við að gefa hinu óvænta pláss í tilverunni. Málið er frekar að finna að maður eigi tímann, og þ.a.l. stjórni tímanum eða öllu heldur sjálfum sér í því tímarúmi sem maður eignar sér. Sem getur reynst frekar erfitt þar sem svo margir hlutir tosa í þetta rými. Eins og t.d. sjónvarp, tölvubrölt eða bara aðrir miðlar, sem einhvern veginn rembast eins og rjúpan við að verða bestu vinir manns, og tekst það að einhverju leyti. Aftur óskar mín eftir nánari athugun til mótvægis við misskilning. Kanínan hefur allan tíma í heiminum, að því er virðist, til að láta draumana rætast. Hlusta á góða tónlist (check), mála (check), skrifa (check), lesa (check), hreyfa sig (öööö...), vera masterchef annað hvert kvöld (check), blabla (check). Já allt þetta og meira til án þess að það bitni á fjölskyldutíma eða vinnutíma eða vinatíma. Fæ allt í einu hugboð um að kannski, bara kannski, er offramboð á tíma hjá kanínunni. Af hverju þessar pælingar, svona, núna? Jú, viti menn, eftir að hafa "samþykkt" gamlan æskufélaga á fésbókinni, þessari í tölvunni (check), rifjuðust upp fyrir mér stundir eða atburðir eins og Tarsan leikir í trjánum og hopp á milli bílskúra. Eitthvað sem gjörsamlega fyllti tímann eða kannski gerði hann að engu. Vissi ég þá, að ég væri á leið í tómarúm tímans? Að framtíðin mín yrði full af ónýtanlegum tíma? Svei mér þá, þetta eru sennilega tímamót hjá kanínunni. Growing pains og með því growing up! Jæks!

Smá pælingar um lífið og tilveruna after or around the deadly forty. Tilveran er eins og er fyllt með vinnutíma, fjölskyldutíma, tíma og aftur tíma, líka þessum félagslega tíma. Nú verður kanínan aðeins viðkvæm fyrir umhverfinu, en eftir landsflutninga varð tíminn sem áður var nýttur sem félagslegi tíminn, nýttur í aðlögunartíma. Það fór sem sé mikill tími í það að aðlagast tungumáli og lífsháttum nýja landsins, sem er ekki svo nýtt núna eftir 3 ár. Get vel viðurkennt að eftir ca. 2 ár hér í Danaveldi fór mín að spyrja sjálfa sig hvað í fjandanum var ég eiginlega að spá? Jú, ég eignaðist fína kunningja í vinnunni minni, og svo gerðust þau undur og stórmerki að hérinn fluttist hingað. En einhvern veginn hefur orðið skarð í félagslegu þróun kanínunnar. Allt í einu upplifði mín að kanínuhópurinn á skerinu var splundraður, mín hérna í nýju holunni að eignast vinahóp á hægu nótunum (eitthvað með aldur að gera? Whoknows?) en samt eitthvað svo áþreifanlega gott fólk. Kannski að maður verður vandfýsnari eftir því sem maður er eldri í nýjabruminu? Eða eins og einn fyrirlesarinn sagði; að fólk í kringum 40 hefur í raun séð það mesta í lífinu og veit hvað það vill (sá hélt fyrirlestur um fjölmiðla og heilaþvott, haha…. brilliant!). Af hinu gamla og góða hefur mín getað fylgst með af hinum ýmsu statusum á fb hvað “allir” eru að bralla hverju sinni. Og það virkar ekki eins og fólkið sé í sama landi þar. En anyhew, mín fékk upphringingu frá góðri vinnuvinkonu í dag, sem er n.b. fb vinur, en það er bara ekki nóg. Því hér, í nýja landinu, og í nýjaunggæðisaldrinum, þá þarf maður samt sem áður að heyra rödd og sjá líkamstjáningu viðkomandi til að virkilega vera saman, og þrátt fyrir að liðið er heilt ár frá því að samskiptin voru náin, þá er málið að vera í sambandi út yfir stöðuga fb statusa og annað.  Hefur það eitthvað með að gera að fólk á meginlandinu er viðkvæmara fyrir nánd og fjarlægð? Getur verið .. en kannski er málið líka að eftir því sem nútímamanneskjan öðlast fleiri hringi í tréstofninum þá skipta tími og rúm öðruvísi máli en áður. Kannski verður kanínan að lokum að fíli, sem geymir en ekki gleymir ferðum sínum og þeim sem hann mætir á leið sinni.

Knúsí múss til allra á leiðinni frá fílakanínunni ...

Úff, eitthvað hefur andleysi hrjáð kanínubloggið hérna eða kannski er bara erfitt að tjá sig almennilega þar sem öllum skrilljón pælingum og heimsvandamálalausnum slær saman í kanínuheilanum á of mörgum tungumálum. Svona alþjóðlegir árekstrar í toppstykkinu, ehemm. Þá er bara að láta vaða og dusta rykið af lyklaborðinu og pikka eitthvað fjölbreytilegra en like-smell á fésbókinni. Hjálp, hvar er styrkurinn og mórallinn til að halda í mottóið: practice what you preach? Hef hreinlega staðið sjálfa mig að því að kíkja ca 20 sinnum á kvikindið, án nokkurs annars tilgangs en bara að kíkja. Þýðir það að mín þurfi að þefa uppi stuðningshóp fyrir fb-fíkla? Kannski bara ..

Busy busy bees .. þannig hefur tilveran verið síðustu mánuði í kanínuholunni. Svona smá update þá er kannski hægt að byrja á því að það fjölgaði í holunni um eina flugkanínu. Fyrir utan frábæran félagsskap var sú kanína mjög hrifin af baðherbergisþrifum og er hennar sáááárt saknað núna, hehe. Ungarnir voru duglegir að dansa og sýna, en sökum slysfara unglingsungans var það bara sú yngri sem fékk að taka þátt í nemendasýningu dansskólans í lok maí. Slysin hafa nefnilega ekki látið á sér kræla og unglingurinn endaði hjólreiðaferð úr strandapartýi á slysavarðstofunni, sem þróaðist í sjúkrahúslegu þar sem hjólreiðaferðin hafði við nánari athugun höfuðkúpubrák í för með sér. Við nutum þess að hlusta á júróvisjón í flottu sjúkrahúsrúmunum þá helgina. Jebb, núna er hinn mikli lærdómur: No helmet, no ride! Hef aldrei verið eins fegin að vera léleg viðhaldsmanneskja á farartækjum, þar sem ekki er þörf á hjálmakaupum vegna púnkteraðra hjóla og smá tímarúm gefist til að spara fyrir hjálmum, ehemm... Sparnaður er eitthvað svo erfitt fyrir íslendinginn í mér. Hef reyndar sagt að ég gæti orðið gjaldþrota á öllum þessum tilboðum hér í Danaveldi. T.d. sama dag og yngsti unginn var búin að halda fyrirlestur fyrir kanínumúttuna um sparnað, þá trítlaði mín út í næstu búð með stútfulla poka af dósum og plastflöskum = peningur. Leit reyndar út eins og alvöru "pokadama" og leið reyndar eins og slíkri, svo mikið að þegar ég mætti tómri kókdós á miðri leið hægði ég á mér og hugsaði 1.5dkr, en sá svo að mér og labbaði framhjá, hálfringluð á sjálfri mér. Við dósamaskínuna uppskar mín svo sannarlega launin og uppfull af gleði og hugmyndum um hversu skynsamlega þessum fjármunum skyldi nú vera varið arkaði mín inn í búðina. Og vúptí, allt í einu rak mín glyrnurnar í djúsmaskínu á tilboði, hjartað hamaðist í brjóstinu og heilinn stundi þungan af brengluðum útreikningum og auðvitað endaði mín á að labba út úr búðinni með fullt fangið góssi (aka the juicemaker) og samviskubitsmöntru um að dollurnar hafi nú nánast borgað þetta allt saman. Sú yngsta flissaði bara góðlátlega að múttu sinni og sagði að þetta væri svo sem ok þar sem mig hafi dreymt um slíkan grip í langan tíma

Nú er kanínan alveg að toppa þolmörkin í umhverfisbaráttunni sinni. Nágrannafólkinu til minnkandi mæðu (kannski af því að þeim finnst þetta frekar fyndið á áhugaverðan hátt) hefur mín verið dugleg við að flokka allt ruslið mitt í rúmlega ár, og samviskusamlega fyllt glæra poka með plasti, málmi, gleri og svo ýmsu öðru. Að ekki sé minnst á matarafganga, pappír og skaðlegt rusl (búin að kreista fram gula eiturefnakassann í sambýlinu) en það er svona meira viðurkennt en allt hitt. Allt þetta basl mitt hefur einnig, á frekar skondinn hátt, stressað heimilishaldið þegar gestum ber við. Kannski vegna þess að ég er ekkert að flíka skoðunum mínum ef ég kem auga á að einhver hendir nammibréfinu á gangstéttina og dæsandi tíni bananahýðið upp úr svarta ruslapokanum og hendi yfir í þann græna. Eða af því að það dynja á mér endalausar spurningar eins og : Má þetta fara í svarta pokann? græna? rauða kassann? svo athyglisbresturinn eykst við hverja spurningu, haha, og ég botna ekkert í þessu hugsandi fólki mínu að hugsa ekki á sömu brautir og ég ..

20 stiga hiti á leiðinni ... mmmm

Jæja, þá er kanínan loksins að komast í hóp þeirra sem hafa kynnst sænsku krimmatrílógíunni hans Larssons eftir að hafa fengið allar bækurnar í jólagjöf (mér til mikillar gleði). Bókmenntirnar eru á sænsku svo núna eftir að hafa klárað fyrstu bókina, verð ég að passa mig að syngja ekki dönskuna og koma með einhver furðuleg hghhghh-hljóð þegar ég ber fram dönsk orð sem byrja á sk eða sj, haha. Verð að segja að Larsson hafði frekar sjúkt ímyndunarafl en virðist vera pólitískt heilbrigður. Nóg um það í bili. Mér hefur alltaf fundist krimmar vera frekar skemmtilegt afþreyingarefni, bæði skriflega og myndrænt, og kannski eftir að hafa alist upp við Derrick á gufunni fyrstu sjónvarpsæviárin hallast ég að evrópskum krimmum meira en þessum vestanhafskrimmum. Kannski var það bara vegna þýskunnar sem tilbreyting við allt um faðmandi ensk/ameríska málið? Eiginlega verð ég afar pirruð yfir Hollywood sakamálaþáttum þessa dagana. Þeir eru eins og blanda af blonde proof starfsmannaleiðbeiningum á McDonalds (hvernig ætli kanínan viti það? hmmm..) og lélegum auglýsingum. Svona á 10 mínútna fresti er atburðarrásin yfirfarin af leikurunum á leikskólamáli og hnykkt í með einhverjum klisjulegum uppgötvunum og það eina sem vantar er eiginlega bara eitthvað fyrirtækja nafn í neonljósum blikkandi efst á skjánum. Eða applause skilti yfir því hvað colgate leikarinn með fullkomna hárið var klár, sennilega af því að hann eða hún er svo fullkomin/n eða eitthvað. Spurning um að auglýsa hárvörur eða fatalínu eða hreinlega tannkrem í leiðinni? Úffípúff, þá kýs ég frekar feita breska rannsóknarlöggufígúru í plotti sem gerir ráð fyrir að áhorfandinn hafi aldur og greind til að fylgjast með söguþræðinum.

Nåh, árið bara liðið og mikið ferlega er tíminn orðinn duglegur að hlaupa frá manni. Get með sanni sagt að allir meðlimir kanínuholunnar hafa tekið út þroska á hinu merka ári 2010. Jeminn, hvað maður er eitthvað formlegur. Well, unglingskanínuunginn hefur lært að hafa meiri stjórn á tilverunni sinni, meira að segja stjórn á að hafa ekki stjórn; hún tók þátt í sumarsöngleik, byrjaði að vinna í dansskólanum (fyrst sem leiðbeinandi, nú sem kennari) og færi sennilega að stjórna dansskólanum áður en langt um líður, ef hún væri ekki að fara í efterskole í haust Eina sem unglingsunginn hefur enga stjórn á er sennilega fötin hennar, sem eiga til að mynda litlar þúfur hér og þar í herberginu hennar. Höfum reyndar náð samkomulagi um að virkja allan unglingafatnaðinn í svona Tarzan-leik; sem sé bannað að snerta gólfið, haha. Yngri kanínuunginn hefur lært að meta góðan nætursvefn, hollan mat, taka vítamín, drekka vatn og strekkja vel eftir æfingar (að fyrirmynd stóru systur, er að læra að hafa stjórn á tilverunni). Er samt ekki sama módelið og sú eldri (hjúkkit!) og finnst nóg að reyna að stjórna sjálfri sér, æfa sig í að vera með á nótunum og læknast af gleyma-veikinni, haha. Týna-veikin er í lægð líka, vúhú! en held að hún sé krónísk og ættgeng í þokkabót. Ofurkanínan, semsé ég, var meira í Emmu öfugsnúna gírnum, hvað stjórn varðar (sagði of oft já þegar var verið að labba innan um öll góðu tilboðin í danaveldi, haha), barðist í bökkum með danska námið en hafði það loksins af. Er komin með pappírana um að hafa klárað námið, en hef augljóslega bara fengið smá blóð á tennurnar í öllum þessum barningi, því nú langar mig til að reyna á meira nám! Verst hvað maður reykir mikið, drekkur of mikið kaffi, gleymir að maður hafi fjárfest í korti í ræktinni og snýr sólarhringnum við eða hreinlega gleymir að sofa á þessum námstíma.

Ssssko, þar sem ég rétt missti af kreppunni á Íslandinu, hefur sú skepna verið mér afar hugleikin hér í útlandinu. En einhvern veginn velti ég því fyrir mér, hvort ég hafi yfir höfuð misst af kvikindinu? Ég kem hingað í Danaveldi, án nokkurrar vinnu eða náms, bara svona til að prófa að smakka á því hvernig er að búa í öðru landi (í meginlandi Evrópu), og hef þar af leiðandi búið við óöryggi tengt atvinnu og innkomu til að byrja með. Svo fæ ég vinnu, eða vinnur, og kynnist dananum og annars konar dönum, og finnst merkilegt að fatta hvernig hlutirnir ganga fyrir sig, hér í flatlendinu þar sem margir eru um bitana. Í fyrsta lagi, þá spara allir orkuna, í formi vatns, hita og rafmagns. Annað er bara brjálæði og bruðl! Í öðru lagi, þá pælir maður mikið í innkaupum á nauðsynjavöru, og það er reyndar flott að komast strax í gegnum öll tilboðin á góðum plús í pyngjunni Í þriðja lagi, þá eru hér ágætis almenningssamgöngur, þannig að danir eru voða duglegir að labba og hjóla, ýmist í strætó eða lest, en þá sérstaklega vegna þess hvað bílakostnaður er gríðarlegur hér. Svona til að leggja þetta allt saman, þá er reyndar ferlega flott að spara, og hugsa út í hverja krónu, svona eiginlega fyrst og fremst til að þurfa ekki að stressast yfir útgjöldunum (en líka til að geta borgað sumarfrí reisuna með reiðuféi). Já, ég er að tala um dani, sem þurfa ekki að borga krónu til heimilislæknis, eða fyrir börnin sín í tannréttingar, og þaðan eftir götunum. Það er margt talið vera bruðl í danaveldi; t.d. fatakaup, hársnyrting og annað dekur. Börnin eiga ekki að fá of mikla hluti, kanski meiri upplifun, en alls ekki of mikið af hinu efnislega. Og ekki má flippa út í veitingum, hvort sem um ræðir heima fyrir eða út úr húsi. Maður á hreinlega að vera meðvitaður um hvað hlutirnir kosta, og ef þeir kosta of mikið einhvers staðar, þá er ekki um annað að ræða en að sniðganga svoleiðis vitleysu! Þetta er útlöndin hér í danaveldi. Og einhvern veginn líður mér, amk, alveg ágætlega. Skrýtið!

...bloggbloggbloggbloggbloggbloggbloggeddíbloggbloggbloggblooooooooggggg! Gat ekki látið nóvember líða án þess að blogga nokkuð 

Eftir því sem líður á í ævialmanaki kanínunnar er svona ýmislegt sem bregður fyrir og virkar sem common sense, en er kannski ekki, veit ekki. En ég spái í þessari alþjóðavæðingu sem er að taka fyrstu skrefin sín núna, og hver í raun er hugsjónin með henni. Sko, margir hafa talað fyrir alþjóðavæðingu, þannig fá þjóðir menntafólk til sín héðan og þaðan úr heiminum, með ný viðhorf og annars konar þekkingu sem auðgar fyrirliggjandi þekkingu samfélagsins. Og skapar um leið tengslanet við aðrar þjóðir, í samhengi við stefnur allra þjóða; umhverfismál, er hægt að bjarga móður jörð frá okkur manneskjuhálfvitum svo að hún geti áfram nýst þessari einstöku dýrategund jarðar? Já, og sérstaklega lúksusinum í formi olíu, rafmagns og annars konar orkugjafa fyrir allar þessar yndislega mannskapanir sem iðnbyltingin fæddi af sér. En sko í hverju ævintýri (mannlegur hugarburður sem virðist eingöngu vera til þess að fróa hugarheimi mannskepnunnar) virðist barátta góðs og ills vera til staðar. Og ég verð að líta á alþjóðastefnuna sem raunævintýri eins og er. Við erum að feta ókunnar götur í sögulegu samhengi, en kannski bara vegna þess að núna er ekki um einhverja valdasjúka einræðisherra eða konunga um að ræða, heldur einhverja milliþjóðasátt um að núna eiga öll dýr í skóginum að vera vinir og deila með sér. Já, hverju? Jú, deila með sér því sem fæðir þau og klæðir, fiskimiðum, raforku, ódýru vinnuafli og þaðan eftir götunum. Þvílíkt ævintýri, þegar við erum enn að berjast við mannsal, hungur, fátækt og öll þessu dapurlegu hugtök sem hin æðri vestrænu ríki hafa búið til. Hvert stefnum við eiginlega? Við stefnum á að þjóna kapítalinum, þ.e.a.s. höfuðstólnum, peningnum. En má maður ekki spyrja sig hvað það í raun og veru er? Því þegar Ísland er að rífast við Evrópusambandið um makrílveiðar við eigin mið, og ekki félagar í því alþjóðaævintýri, þá eru kannski hugsjónirnar um alþjóðavæðingu frekar særandi fyrir íslendinginn. Við erum enn þá memm? eða hvað? Pointið með þessum kjaftavaðali er sá að kannski á alþjóðavæðing að snúast minna um "cash-ið" og meira um menntun og mannauð. Frekar snubbótt samantekt, en nenni eiginlega ekki að færa meiri rök fyrir þessu,  þar sem ég þarf að takast á við daglega tilveru og öll þau áreiti sem þarf að gefa tíma í.

Ástandið á Íslandi fer aldrei alveg úr huga mér. Mér hefur fundist í svo langan tíma að landinu mínu hafi verið stjórnað á hinn versta hátt, engin samkennd, engin samstaða, og allir deyfðir með peninganammi og lágu afvelta og vanhugsa í sófanum sínum. Á meðan gátu stjórnmálafólk makað krókinn og greitt brautina fyrir meiri peningaflæði handa sér og sínum. Stofnsett bankakerfi sem gerði þetta mögulegt, notað alla mögulega klæki til að heilaþvo landann sem vanvita missti sjónar á hvað var að gerast á þingi og í fjármálaheiminum, og engin tenging á milli ríkis- og sveitastjórna og almennings. Það má segja að þetta kerfi gæti kallast gagnvirk ótenging. Skelfilegt sykursjokk á ferð þarna. Og nú þegar botninum virðist vera náð, miðað við þróun og stöðu landsins í vestrænu samhengi, þá er almenningur enn tekinn í rassgatið. Fólkið í landinu,almenningurinn og millistéttin, hefur gjörsamlega kveikt á perunni, það er eiginlega bál í hausnum á þeim, enda vont að vera yfirvegaður og draga andann djúpt og bjóða hinn vangann, meðan fólkið sér fram á að missa húsnæði sitt (sem hefur sennilega kostað of mikið eins og alltaf) og jafnvel fleiri að heimsækja ölmusustofnanir til að geta fætt sig og klætt. Það hlýtur að bíta mann einhversstaðar í sálartetrið, og það er bara vont að vera bitinn. Sársaukinn er raunverulegur. Almenningur bara veit ekki hvernig er hægt að snúa sér í þessu öllu saman. Gagnleg umræða hefur ekki verið stunduð á landinu í, ja ekki í minni lífstíð alla vega. Skætingur er kannski æðsta form umræðu, eins og sjá má á alþingi þegar stjórnmálafólk karpa um hvað þeim sjálfum finnst að ætti að vera nýjasta tískubólan í íslenskum stjórnmálum, óháð raunþörfum almennings. Og það var reyndar meiri friður á alþingi meðan verið var að koma þessari gagnvirku ótengingu á laggirnar, þar sem allt landsfólk og þar með talið stjórnmálafólkið, var í sykurvímu, hugsandi hvað væri nú gott að keyra heim að loknum vinnudegi, á 2ja ára gamalli bifreiðinni (sem þyrfti jafnvel að skipta út fyrir nýtt módel), snæða heimalagaðar krásir a la JóiFel og liggja svo afvelta og meira vanvita á nýja leðursófanum með kaffi og koníak. Sem sé, svona átti lífið bara að vera. Kröfurnar voru þessar. Ekkert eðlilegra, og þeim fáu sem fannst eitthvað annað voru bara baunahippar. Þó svo það brenni bál í hausnum á almenningi er ekki endilega víst að almenningur hafi stjórn á því.Öfgarnir hafa verið svo miklir, og einhvern veginn er ekki hægt að komast hjá þeirri hræðilegu tilhugsun að ef einn öfginn hefur verið samþykktur og meðtekinn, hvað þá um hinn? Verður normið að sækja um mataraðstoð á miðvikudögum??

Maður spyr sig alltaf, hverjir fitna á ástandinu? Hverjir sjá sér gott til glóðarinnar? Mig grunar að það séu önnur lönd úti í hinum stóra heimi, sem reyndar eru að renna á rassgatið með marga hluti sjálf, og þessum löndum finnst frábært að nota eymdina og kaupa eylandið, með ódýra rafmagnið, hreina loftið og tæra vatnið,og allan fiskinn, í kreppuástandinu. Kannski er gagnvirk ótenging í gangi þarna, bara á alþjóðavísu? Eða ætli hinar stóru þjóðir, sem hafa gengið í gegnum súrt og sætt í sögulegu samhengi, og hafa fórnað blóði en ekki "bara" svita og tárum, ætli þær hafi fattað hvað íslendingar eru úr tengslum við sjálfa sig? Ekkert að óttast, þar sem engin samstaða og málefnanleg umræða fyrirfinnst á eyjunni.

En áfram tunnu-Ísland! Wake up og stoppið þetta kjaftæði!

Smússípúss frá pirraðri fyrrverandi íslenskri en núna aðeins dk-kanínu.

Heill mánuður og vel það liðinn frá síðustu bloggfærslu. En það hefur reyndar eitthvað með það að gera hvað kanínan og ungarnir hafa verið busy busy busy. Gestagangurinn var vellukkaður, frábært að eiga tíma með gamla settinu og gefa þeim smáinnsýn í lífið og tilveruna í Danaveldi, en þau komu víst til Íslands aftur með þá yfirlýsingu að mín muni sennilega aldrei flytja aftur til hins gamla ylhýra fróns. Wonder why? CK, Dóri og M komu líka, og það var ómetanlegt að fá tækifæri til að vera með þeim áður en þau héldu áfram til Sverige, og ferlega gaman að fá að kynnast litlu frænku ögn betur En hvað er svo búið að vera á döfinni? Skóli, dansskóli og skóli, og meira skóli. Þessi menntunarbraut mín er frekar skondin. Var í fjárhagslegri kreppu í tengslum við skóla, en það leystist svo, á einhvern óskiljanlega velviljaðan ég veit ekki hvað hátt, svo nú hef ég getað einbeitt mér að skólamálunum. Íslendingurinn í mér hallast að örlagatrúnni og hefur komist að þeirri niðurstöðu að það hljóti að vera einhver meining með þessu öllu saman, að gull og grænir skógar og einskær hamingja bíði handan áramóta, þegar ég loksins hef lokið náminu og get farið að vinna sem pædagog. Lítur bara vel út, haha. Þangað til verð ég bara að sitja sveitt við prófaskrif á dönsku og bæla niður hausverkinn sem því fylgir, með vítamínum, sparnaði, skynsemi, örlagatrú og stöku panodil.

Svo gaman í kanínuholunni núna. Er með gamla settið í heimsókn hjá mér og það er bara ótrúlegt bíó að fylgjast með svona nánast aldargömlum íslenskum viðbrögðum við hinu mjúka Danaveldi. Auðvitað er byrjað að hausta hér, sem þýðir að það er rigning og smá vindur. Gamli kíkir út um gluggann, fær augastað á blautum, blaktandi blöðum á trjánum, vegur og metur þá sjón út frá hinu þaulvana íslenska auga og segir: það er bara vont veður og rok hérna!